چگونه ماشین ها یک لبه سلویج در پارچه بافته می کنند؟

در واقع لبه Selvage چیست - و چرا اهمیت دارد

لبه سلواژ (همچنین با املای selvedge) لبه طولی خود تکمیل شده یک پارچه بافته شده است که به موازات نخ های تار اجرا می شود. هنگامی که ماشین بافندگی پارچه می بافد، نخ پود باید در هر لبه بچرخد تا گذر بعدی شروع شود. آن نقطه عطف - تقویت شده، محدود یا قفل شده توسط ماشین - تبدیل به خلوت می شود. فرسوده نمی شود، باز نمی شود و یک خط مرجع از نظر ساختاری پایدار برای برش، دوخت و کنترل کیفیت در سراسر زنجیره تولید نساجی فراهم می کند.

سلواژ آرایشی نیست - نتیجه مکانیکی این است که چگونه ماشین بافندگی نخ را در مرزهای خود مدیریت می کند. درک اینکه ماشین‌ها چگونه آن را تولید می‌کنند، مستلزم بررسی نوع بافندگی، روش درج پود، و فناوری تقویت لبه است، که همگی بین دستگاه‌های بافندگی شاتل سنتی و سیستم‌های بدون شاتل مدرن تفاوت قابل‌توجهی دارند.

در بازرگانی پارچه بافته شده تولید امروز، تشکیل سلواژ دقیقا مهندسی شده است. آسیاب ها عرض سلواژ (معمولاً 1 تا 2.5 سانتی متر)، ساخت و ساز سلواژ (بافت ساده، لنو ساختگی، نوار) ​​و تراکم سلواژ را جدا از بدنه پارچه مشخص می کنند. این مشخصات مستقیماً بر ضایعات برش پایین دست، چسباندن برچسب و رفتار تکمیل تأثیر می گذارد.

اصل مکانیکی هسته: برگشت نخ پود در لبه پارچه

هر ماشین بافندگی - صرف نظر از فناوری آن - با در هم آمیختن دو مجموعه نخ، پارچه های بافته شده تولید می کند: تار (طولی، ثابت) و پود (عرضی، درج شده به چنگال). دستگاه سوله ای را در تار باز می کند، پود را از آن عبور می دهد، سپس با نی پود را در موقعیت خود می کوبد. در لحظه ای که پود به لبه دورتر پارچه می رسد، چیزی باید جلوی بیرون کشیدن آن را بگیرد و باید آن را محکم کند تا لبه شکل خود را حفظ کند.

این لنگر انداختن عمل مکانیکی ایجاد سلواژ است. نحوه لنگر انداختن کاملاً به سیستم درج پود مورد استفاده دستگاه بستگی دارد. سه سیستم غالب در کارخانه‌های نساجی مدرن عبارتند از: ماشین‌های بافندگی شاتل، ماشین‌های بافندگی راپیر، و ماشین‌های بافندگی بافندگی هوا جت - که هر کدام یک لبه خلفی ساختاری متفاوتی تولید می‌کنند.

نقش چگالی تار در منطقه Selvedge

در اکثر سازه های پارچه بافته شده، ناحیه سلواژ از تراکم نخ تار بالاتری نسبت به بدنه پارچه استفاده می کند. در جایی که پارچه اصلی ممکن است 40 انتهای در سانتی‌متر داشته باشد، نوار سلواژ ممکن است 60 انتهای یا بیشتر در همان عرض داشته باشد. این درهم آمیختگی متراکم تر، چرخش پود را محکم تر به دام می اندازد و کشش را در نخ های بیشتری توزیع می کند و احتمال اعوجاج لبه ها را در حین بافندگی یا تکمیل کاهش می دهد. برای رسیدن به این هدف، نی ماشین بافندگی با فرورفتگی‌های محکم‌تری در ناحیه خلفی پیکربندی شده است.

Shuttle Looms: The Original Selvage Making Machine

ماشین بافندگی شاتل قدیمی‌ترین ماشین بافندگی صنعتی است و اغلب مردم وقتی به پارچه‌های سنتی فکر می‌کنند، آن را تصور می‌کنند. شاتل یک حامل اژدری شکل است که یک بوبین از نخ پود را درون خود نگه می دارد. بافندگی شاتل را از یک طرف تار به طرف دیگر از طریق سوله باز پرتاب می کند. هنگامی که شاتل به طرف مقابل می رسد، نخ را برش نمی دهد - در عوض، از نظر فیزیکی جهت را برعکس می کند و به عقب پرتاب می شود. حلقه پیوسته نخ ایجاد شده توسط این حرکت رفت و برگشت، بیرونی‌ترین نخ‌های تار را در هر دو لبه می‌پیچد و یک بافت بافته واقعی را تشکیل می‌دهد.

ماشین بافندگی شاتل چیزی را تولید می‌کند که صنعت آن را "سلویج واقعی" یا "لبه‌ی واقعی" می‌نامد - لبه‌ای بسته و حلقه‌دار بدون انتهای نخ بریده شده و بدون نیاز به مکانیسم‌های قفل اضافی. به همین دلیل است که پارچه جین بافته شده شاتل قیمت‌گذاری عالی را صادر می‌کند. لبه محکم، باریک و ذاتاً بدون هیچ گونه پرداخت ثانویه پایدار است.

ماشین‌های بافندگی شاتل با سرعت نسبتاً آهسته - معمولاً 150 تا 300 پیک در دقیقه - در مقایسه با ماشین‌های بافندگی ایرجت مدرن که بیش از 1000 پیک در دقیقه هستند، کار می‌کنند. پیچیدگی مکانیکی تسریع و کاهش سرعت یک شاتل سنگین، توان تولید را به میزان قابل توجهی محدود می کند. برای پارچه های بافته شده در بازار انبوه، دستگاه های بافندگی شاتل عمدتاً منسوخ شده اند. برای پارچه‌های جین ممتاز، کارخانه‌های ژاپنی همچنان از دستگاه‌های بافندگی قدیمی استفاده می‌کنند و این پارچه دقیقاً به دلیل ساختار لبه‌ای، دو تا پنج برابر قیمت جین‌های مشابه بافته شده مدرن به فروش می‌رسد.

چرا شاتل سلویج از نظر ساختاری متفاوت است؟

وقتی پارچه‌ای بافته شده شاتل را برش می‌دهید، انتهای تار را در معرض دید قرار می‌دهید که اگر ناتمام بماند، از بین می‌رود - اما لبه‌های طولی طولی به هیچ وجه از بین نمی‌روند، زیرا هیچ انتهای بریده‌ای وجود ندارد. هر نخ پود یک حلقه پیوسته واحد است که در هر دو لبه معکوس می شود. این اساساً با آنچه که ماشین‌های بدون شاتل تولید می‌کنند متفاوت است، و توضیح می‌دهد که چرا خیاط‌ها در طول تاریخ از لبه‌های لبه‌ای به‌عنوان یک جای درز تکمیل‌شده بدون هیچ گونه دوخت اضافی استفاده می‌کردند.

Rapier Looms: Tucked and لنو سلویج Formation

بافندگی های راپیر جانشین شاتل را با یک جفت میله فلزی یا فیبر کربنی (راپیر) که پود را در سراسر سوله حمل می کند، جایگزین کرد. یک راپیر نخ را از بسته بندی ثابت به مرکز تار می آورد. راپیر دوم آن را برمی دارد و به سمت دور می برد. از آنجایی که نخ از یک بسته ثابت به جای ماسوره سواری در داخل سوله می آید، پس از هر چیدن - یا گاهی اوقات هر دو چیدن - پود در لبه بریده می شود. این باعث ایجاد انتهای نخ های شل در هر لبه می شود که باید به صورت مکانیکی محکم شوند تا یک رگه قابل استفاده روی پارچه بافته شده ایجاد شود.

ماشین های بافندگی راپیر از دو روش اصلی برای رسیدگی به این موضوع استفاده می کنند:

• سلواژ جمع شده: یک دستگاه مکانیکی جداگانه - به نام دستگاه سلوجر یا لنو - انتهای پود بریده شده را قبل از اینکه نی آن را بکوبد، به داخل سوله چنگ بعدی تا می کند. عمق چسباندن معمولاً 10 تا 25 میلی متر است و باید دقیقاً بر اساس نوع و کشش نخ کالیبره شود. اگر تاک خیلی کم عمق باشد، انتهای آن آزاد می شود. بیش از حد عمیق است و یک برآمدگی قابل مشاهده از روی پارچه ایجاد می کند.
• لنو سلویج: دو رشته تار اضافی در خارج از ساختار اصلی پارچه بلافاصله پس از قرار دادن به وسیله مکانیزم لنو (دوپ) در اطراف هر انتهای پود پیچ خورده است. پیچش انتهای برش را به صورت مکانیکی قفل می کند. سلوژهای Leno در شرایط تنش جانبی بالا قوی‌تر از لوله‌های چسبنده هستند، اما به نخ‌های تار اختصاصی و یک دستگاه ریزش ثانویه در هر لبه نیاز دارند.

بافندگی راپیر بسته به وزن و عرض پارچه با سرعت 400 تا 700 در دقیقه کار می کند. آنها بسیار همه کاره هستند و می توانند طیف گسترده ای از انواع پارچه های بافته را ببافند - از پارچه کت و شلوار ظریف گرفته تا منسوجات صنعتی سنگین - آنها را به رایج ترین نوع بافندگی نصب شده در کارخانه های پارچه درجه یک اروپا و آمریکای شمالی تبدیل می کند.

مقایسه عملکرد Tuck-In در مقابل Leno Selvage

Airjet Looms: High-Speed Selvage Challenges and Solutions

ایرجت بافندگی نخ پود را با به حرکت درآوردن آن در سراسر سوله با استفاده از یک سری جت هوای فشرده وارد می کند. نازل اصلی یک انفجار هوایی را که نوک نخ را حمل می کند شلیک می کند. نازل های رله که در سراسر تار قرار گرفته اند، پرواز نخ را تا زمانی که از سمت دور خارج شود، حفظ می کنند. دستگاه‌های بافندگی ایرجت سریع‌ترین ماشین‌های بافندگی تجاری موجود هستند که قادر به انجام آن هستند 1000 تا 1500 برداشت در دقیقه و آنها را در تولید پارچه های بافته شده با حجم بالا - به ویژه پنبه، پلی استر، و پیراهن ترکیبی، ملحفه و پارچه لباسی مسلط می کند.

از آنجایی که پود به‌جای حمل‌کننده مکانیکی توسط هوا به لبه‌های دور می‌رسد، باید فوراً آن را کشش داد و گرفت تا از برگشت یا ناهماهنگی جلوگیری شود. هر پیک پس از درج بریده می شود. بنابراین مشکل سلواژ در دستگاه بافندگی ایرجت هم مکانیکی و هم آیرودینامیک است: انتهای بریده شده باید قبل از اینکه انفجار هوای بعدی آن را مختل کند ثابت شود.

لنو سلویج در سمت گیرنده

راه حل استاندارد در دستگاه های بافندگی ایرجت یک لنو سلویج در لبه دور (دریافت کننده) است. یک جفت نخ اختصاصی لنو از طریق یک قاب کوچک مجزا که مستقل از مکانیزم ریزش اصلی عمل می کند، عبور می کند. پس از دریافت هر پود و قبل از اینکه نی آن را بکوبد، نخ های لنو از روی یکدیگر عبور کرده و انتهای بریده شده پود را به دام می اندازند. این عمل قفل کردن در کسری از ثانیه بین پیک ها اتفاق می افتد و باید به صورت مکانیکی با میل لنگ ماشین بافندگی یا زمان بندی بادامک الکترونیکی هماهنگ شود.

در سمت عرضه (درج)، نخ از یک جمع کننده پود کشیده می شود که طول دقیق مورد نیاز برای یک چیدن را از قبل اندازه گیری می کند. هنگامی که انفجار هوا شلیک می شود، نخ به میزان دقیقی باز می شود و یک ترمز نخی یا گیره آن را در لحظه برش در پایه نازل می بندد. سپس این انتهای گیره‌دار در برابر بیرونی‌ترین نخ تار نگه داشته می‌شود تا زمانی که سوله بعدی باز شود، در این مرحله یک وسیله جمع‌آوری - در صورت نصب - آن را به عقب تا می‌کند تا لبه تمیزتری پیدا کند. بسیاری از دستگاه‌های بافندگی ایرجت در تولید کالا، در قسمت عرضه را حذف می‌کنند و به‌جای آن، حاشیه را در حین تکمیل اصلاح می‌کنند.

The Waste Selvage: A Sacrificial Edge Band

بسیاری از دستگاه‌های بافندگی بدون شاتل - ایرجت و جت واترجت به طور یکسان - چیزی را که ضایعات سلواژ نامیده می‌شود (همچنین به‌عنوان سیلوج یا سلواژ ساختگی نامیده می‌شود) در خارج از لبه پارچه واقعی می‌بافند. این نوار باریکی از نخ‌های تار است که معمولاً به عرض ۱ تا ۳ سانتی‌متر است و با کشش کم بافته می‌شود تا انتهای پود شلی که از هر چید بیرون می‌زند را بگیرد. ضایعات ضایعاتی همه چیز را در طول بافت صاف و ثابت نگه می دارد، سپس بریده می شود و در حین تکمیل دور انداخته می شود. لبه واقعی پارچه در زیر آن - که توسط نخ های لنو نگه داشته شده است - تمیز و قابل ارائه است.

در تولید ایرجت با سرعت بالا، ضایعات ضایعاتی می تواند 2 تا 5 درصد از کل مصرف نخ تار را تشکیل دهد. ضریب هزینه ای که مهندسان آسیاب باید آن را در مقابل پیچیدگی مکانیکی سیستم های تاک در کامل بسنجید.

دستگاه‌های بافندگی واترجت و دستگاه‌های پرتابه: رویکردهای متمایز سلواژ آنها

دستگاه های بافندگی واترجت از یک جت آب تحت فشار برای حمل پود در داخل سوله استفاده می کنند. آنها به طور انحصاری برای پارچه های بافته شده مصنوعی آبگریز - عمدتاً پلی استر و نایلون - استفاده می شوند زیرا الیاف طبیعی آب را جذب کرده و کنترل کشش را از دست می دهند. سرعت ها به 600 تا 800 پیک در دقیقه می رسد. چالش خلفی در دستگاه های بافندگی واترجت این است که خود جریان آب می تواند انتهای نخ های شل را مختل کند. مکانیسم‌های سلویج لنو استاندارد هستند و پارچه بلافاصله پس از بافت خشک و گرم می‌شود تا قبل از بروز هرگونه اختلال مکانیکی، ساختار قفل شود.

دستگاه‌های بافندگی پرتابه (که بافندگی شاتل گیره نیز نامیده می‌شود، که از لحاظ تاریخی با ماشین آلات سولزر مرتبط است) از یک گیره فلزی کوچک استفاده می‌کنند که نوک نخ پود را گرفته و قبل از بازگشت خالی روی یک ریل در زیر دستگاه، آن را در سراسر سوله حمل می‌کند. نخ بعد از هر بار گذاشتن بریده می شود. دستگاه های بافندگی پرتابه از پارچه های بافته شده بسیار سنگین - روکش ها، منسوجات فنی، پارچه های صنعتی پهن - استفاده می کنند و در هر دو لبه به طور استاندارد از سیلواگرهای چسباننده استفاده می کنند. دستگاه های بافندگی پرتابه می توانند پارچه هایی تا عرض 5.4 متر ببافند ، بسیار فراتر از توانایی هر نوع ماشین بافندگی دیگری است و حفظ سطح صاف در چنین عرضهایی به مکانیک قفل لبه به ویژه قوی نیاز دارد.

Tuck-In Selvedger: آناتومی مکانیکی دستگاه کلید

تاک در selvedger دستگاهی است که مستقیماً مسئول تولید یک لبه سلوی مرتب و حلقه‌دار در دستگاه‌های بافندگی بدون شاتل است. درک مکانیسم آن روشن می کند که چرا کیفیت سلواژ بین آسیاب ها و ماشین ها متفاوت است.

دستگاه به ترتیب زیر برای هر انتخاب پارچه بافته شده عمل می کند:

1. پس از اینکه نخ پود وارد شد و سوله شروع به بسته شدن کرد، یک نازل مکنده یا گیره مکانیکی انتهای برش بیرون زده نخ را در لبه پارچه می گیرد.
2. یک سوزن یا تاکر به کمک هوا، انتهای بریده شده را به سمت سوله ای که در حال شکل گیری برای انتخاب بعدی است هل می دهد یا می دمد - به دلیل زمان بندی فریم های بهبود یافته، سوله هنوز تا حدی باز است.
3. سوله کاملا بسته می شود و انتهای جمع شده بین رشته های تار محبوس می شود.
4. نی هم‌زمان نخ پود اصلی و انتهای جمع‌شده را در پرت پارچه می‌کوبد.
5. نتیجه یک حلقه کوچک در لبه پارچه است - از نظر مکانیکی با حلقه طبیعی که یک شاتل تولید می کند یکسان است، اگرچه از نظر ظاهری کمی یکنواخت تر است.

پنجره زمانی برای این دنباله بسیار باریک است. بافندگی با سرعت 600 میل در دقیقه، یک چرخه کامل بافت را در 100 میلی ثانیه کامل می کند. دستگاه جابجایی باید در حدود 20 تا 30 میلی ثانیه از آن چرخه، عملیات خود را به پایان برساند - چنگ زدن، وارد کردن، رها کردن. دستگاه‌های جابجایی مکانیکی از بادامک‌هایی استفاده می‌کنند که از محور اصلی بافندگی خارج می‌شوند. نسخه‌های الکترونیکی از موتورهای سروو با زمان‌بندی قابل برنامه‌ریزی استفاده می‌کنند که امکان تنظیم سریع‌تر را در هنگام تغییر نوع نخ یا ساختار پارچه فراهم می‌کند.

عواملی که بر کیفیت سلواج تأثیر می گذارد

• پرمویی نخ: نخ‌های تابیده شده با موهای زیاد (پشم‌ها، پنبه‌های خاص) می‌توانند به سوزن تاکر بچسبند و نخ‌های مجاور را از موقعیت خارج کنند. نخ های رشته ای صاف تمیزتر می شوند.
• کشش پود: اگر کشش پود خیلی کم باشد، قبل از اینکه تاکر بتواند آن را بگیرد، نخ در لبه پیچ می‌خورد. برای تثبیت آن از تجمع کننده های پود با کنترل کشش فعال استفاده می شود.
• زمان ریزش: هنگامی که تاکر انتهای آن را وارد می کند، سوله هنوز باید به اندازه کافی باز باشد. اگر ماشین بافندگی خیلی سریع برای سرعت پاسخ قاب بهبود یافته کار کند، سوله زود بسته می شود و انتهای آن به درستی به دام نمی افتد.
• طول برش انتهای پروجکشن: در حالت ایده‌آل، 8 تا 15 میلی‌متر انتهای نخ از لبه بیرون زده تا تاکر بتواند آن را بگیرد. خیلی کوتاه است و مکش نمی تواند آن را نگه دارد. بیش از حد طولانی است و چین یک برجستگی قابل مشاهده در صورت سلویج ایجاد می کند.
• فرورفتگی نی در لبه: اگر بیرونی ترین فرورفتگی های نی بیش از حد تنگ باشد، انتهای جمع شده نمی تواند وارد سوله شود. خیلی شل است و نخ های تار پس از کوبیدن به اندازه کافی انتهای آن را محکم نمی کنند.

تغییرات ساخت و ساز Selvage در انواع مختلف پارچه بافته شده

ساخت یک لبه سلواژ جهانی نیست - با پارچه بافته خاصی که تولید می شود سازگار است. آسیاب ها نوع سلواژ را بر اساس استفاده نهایی، فرآیند تکمیل و الزامات جابجایی پایین دستی مشخص می کنند.

سلواج ساده بافت

ساده ترین نوع سلویج. نخ های تار لبه بدون در نظر گرفتن ساختار پارچه اصلی در یک بافت ساده 1 به 1 در هم می آمیزند. این یک لبه صاف و محکم را فراهم می کند که انتهای چسبیده را ایمن نگه می دارد. در اکثر پیراهن های پنبه ای، پارچه های لباس و پارچه های بافته شده ملحفه استفاده می شود. عرض سلوژ اغلب 1 تا 1.5 سانتی متر است.

لنو سلویج را مسخره کنید

روی پارچه‌های سبک‌تر مورد استفاده قرار می‌گیرد که در آن قسمت بافت ساده از بدنه پارچه سنگین‌تر است و در حین تکمیل، لبه‌های فر را ایجاد می‌کند. Leno selvage ساختگی از یک لایه باز توری مانند استفاده می کند که وزن و سفتی لنو را بدون نیاز به ماشین آلات اختصاصی لنو کاهش می دهد. رایج در فویل های سبک وزن و بافت های موسلین خوب.

نوار سلویج

یک سلوی تقویت شده که در آن یک ساختار نواری بافته شده باریک - گاهی اوقات یک ساختار بافت متفاوت - در لبه پارچه اصلی یکپارچه شده است. نوارهای نواری برای منسوجات فنی، پارچه کیسه هوا، پارچه تسمه نقاله و هر پارچه بافته‌ای که نیروهای کششی جانبی بالایی را تجربه می‌کند مشخص می‌شود. پهنای نوار ممکن است 2 تا 5 سانتی متر باشد و با نخ هایی با استحکام بالاتر نسبت به بدنه بافته می شود.

سلویج رنگی برای شناسایی

بسیاری از کارخانه‌ها برای شناسایی پارچه، یک نوار یا رنگ نخ متمایز را در قسمت پشتی می‌بافند - که نشان‌دهنده کارخانه، شماره پارچه یا درجه کیفیت است. این کار با رزوه کشی نخ های تار رنگی به طور خاص در ناحیه سلواژ انجام می شود. در تولید پوشاک، از رنگ سلواژ توسط بازرسان کیفیت استفاده می شود تا بررسی کنند که رول پارچه درست استفاده شده است، زیرا علامت سلواژ در سند مشخصات پارچه ثبت شده است.

چگونه Loom Electronics دقت Selvage را تغییر داده است

دستگاه‌های بافندگی مدرن از تولیدکنندگانی مانند Picanol، Toyota Industries، Tsudakoma و Dornier مجهز به سیستم‌های کنترل الکترونیکی هستند که پارامترهای تشکیل سلواژ را در زمان واقعی نظارت و تنظیم می‌کنند. این نشان‌دهنده تغییر قابل‌توجهی از دستگاه‌های سلویج صرفاً مکانیکی است که هر بار که یک پارچه جدید نصب می‌شد نیاز به تنظیم دستی داشت.

سیستم های الکترونیکی کلیدی موثر بر کیفیت سلواژ در تولید پارچه بافته شده معاصر:

• برش پود الکترونیکی: تیغه‌های کاتر مبتنی بر سروو که می‌توانند برای بریدن نخ پود در فاصله دقیقی از لبه پارچه - تا نزدیک‌ترین میلی‌متر - قرار بگیرند که طول انتهایی ثابت را بدون توجه به نوع نخ تضمین می‌کند.
• کشنده پود فعال: کنترل کشش حلقه بسته بر روی انباشته پود که فشار ترمز نخ را انتخاب به انتخاب تنظیم می کند، تغییرات در ساخت بسته بندی نخ را جبران می کند و از افت کشش که باعث شل شدن لبه ها می شود جلوگیری می کند.
• زمان بندی لنو قابل برنامه ریزی: مکانیزم‌های لنو مبتنی بر سروو اجازه می‌دهند تا زمان‌بندی متقاطع لنو به‌جای تغییر بادامک‌های مکانیکی، به‌صورت دیجیتالی تنظیم شود. یک تکنسین بافت می تواند فاز لنو را از صفحه نمایش لمسی دستگاه در چند ثانیه تغییر دهد، در مقایسه با 20 تا 30 دقیقه تنظیم مکانیکی که قبلاً مورد نیاز بود.
• بازرسی سلواژ مبتنی بر دید: برخی از دستگاه‌های بافندگی سطح بالا یک سیستم دوربین را در لبه پارچه ادغام می‌کنند که ظاهر خلفی را در سرعت تولید نظارت می‌کند و انحرافات را نشان می‌دهد - شل شدن انحراف، کراس اوورهای لنو از دست رفته، پیچ‌شدن لبه - به‌جای بازرسی در اتاق پایان به اپراتور در زمان واقعی.

این سیستم‌های الکترونیکی در کارخانه‌هایی که آن‌ها را به کار گرفته‌اند، ثانیه‌های پارچه مربوط به خلوص را حدود ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش داده‌اند. بر اساس گزارش های صنعت از تولید کنندگان بزرگ ماشین بافندگی. کاهش ضایعات به ویژه برای پارچه های بافته شده فنی و تخصصی گران قیمت که در آن رد کامل رول به دلیل نقص لبه نشان دهنده ضرر مالی زیادی است، قابل توجه است.

عیوب متداول سلواژ - چه چیزی اشتباه می کند و چرا؟

حتی با وجود ماشین آلات مدرن، عیوب سلواژ یکی از رایج ترین مشکلات کیفی در تولید پارچه بافته است. شناسایی نوع نقص معمولاً علت مکانیکی را آشکار می کند.

دستگاه معبد در اینجا شایسته ذکر ویژه است. گیجگاه یک جزء مکانیکی است که پارچه را در لبه‌های آن می‌گیرد و آن را در عرض کامل بافت نگه می‌دارد، در حالی که پرت را ترک می‌کند - نقطه‌ای که آخرین پین در آن زده شده است. بدون شقیقه، پارچه باریک می‌شود زیرا کشش پود باعث می‌شود لبه‌ها به سمت داخل کشیده شوند. پین‌ها یا حلقه‌های گیره معبد به ناحیه خلفی فشار می‌آورند و اگر عمق نفوذ یا نیروی گیره‌ای آن‌ها به درستی تنظیم نشده باشد، می‌توانند نخ‌های سلویج را ساییده یا سوراخ کنند و عیوب شکسته‌ای ایجاد کنند که طول رول را طی می‌کند.

استانداردهای عرض سلواژ و نحوه تعیین آنها

هیچ استاندارد جهانی واحدی برای عرض سلواژ در پارچه بافته وجود ندارد. عرض بر اساس نوع پارچه، استفاده نهایی و الزامات فرآیندهای پایین دستی مشخص می شود. محدوده های زیر نشان دهنده عملکرد رایج صنعت است:

• پارچه بافته شده پوشاک (پیراهن، کت و شلوار، پارچه لباس): 10 تا 15 میلی متر در هر لبه به صورت سلواژ. به اندازه کافی باریک برای به حداقل رساندن هدر رفتن پارچه، به اندازه کافی پهن است که از طریق رنگرزی و تکمیل به طور ایمن نگه داشته شود.
• پارچه بافته منسوجات خانگی (ورق، پارچه فروشی، اثاثه یا لوازم داخلی): 12 تا 20 میلی متر ضخامت گسترده تر، نفوذ پین استنتر را در حین تنظیم گرما بدون آسیب رساندن به پارچه قابل استفاده در خود جای می دهد.
• پارچه بافته فنی و صنعتی: 20 تا 50 میلی متر یا بیشتر. نوارهای نوار سنگین برای مقاومت در برابر نیروهای کششی و برشی در کاربردهای نهایی مانند تسمه نقاله یا لباس های محافظ لازم است.
• جین سلویج (شاتل بافته): معمولاً 5 تا 10 میلی متر، اغلب با نوار قرمز، زرد یا سبز برای شناسایی مارک یا کارخانه رنگ می شود. ضخامت باریک و متراکم یک ویژگی کلیدی زیبایی شناختی و ساختاری محصول است.

هنگامی که یک خریدار پارچه، پارچه بافته‌ای را برای یک لباس یا محصول مشخص می‌کند، برگه مشخصات پارچه، عرض سلف، ساخت و ساز و هر گونه نشانه‌های شناسایی سطحی را به‌عنوان آیتم‌های خط جدا از پارامترهای اصلی پارچه (تعداد نخ، ساختار بافت، تعداد نخ، وزن) فهرست می‌کند. این به این دلیل است که رفتار سلویج در حین برش - چه غلت بخورد، کشیده شود یا صاف بماند - مستقیماً بر عملکرد اتاق برش و دشواری دوخت تأثیر می گذارد.

اتمام سلواژ پس از بافندگی: بعد از بافندگی چه اتفاقی می افتد

سلویی که روی ماشین بافندگی شکل گرفته تنها بخشی از داستان است. در بسیاری از فرآیندهای تکمیل پارچه بافته شده، سلواژ تحت درمان بیشتری قرار می گیرد که بر خواص نهایی آن تأثیر می گذارد.

استنتر پردازش

استنتر (که چادر هم نامیده می‌شود) ماشینی است که پارچه را در لبه‌های کناری آن با پین یا گیره می‌گیرد و در حالی که حرارت را برای گیرش اعمال می‌کند، آن را تا یک عرض کامل کشیده می‌شود. لبه باید به اندازه کافی قوی باشد تا کشش کامل عرض پارچه کشیده شده را بدون پارگی تحمل کند - برای پارچه‌ای با عرض 1.5 متر زیر 100 نیوتن بر سانتی‌متر کشش استنتر، سلواژ بار مکانیکی قابل توجهی را تحمل می‌کند. سلوژهای ضعیف یا ضعیف در این مرحله از کار می افتند و نیاز است که رول به آخرین سطح خوب بریده شود یا به طور کامل از بین برود.

اصلاح سلویج

در خطوط تکمیل پارچه‌های بافته شده، نوار ضایعات - اگر بافته شده باشد - توسط تیغه‌های چرخشی که در لبه محدوده تکمیل قرار دارند، جدا می‌شوند. برش دقیقاً در مرز بین نوار ضایعات و لایه واقعی پارچه انجام می شود. روی پارچه پلی استر بافته شده با ایرجت، این عملیات به طور مداوم با سرعت خطی 60 تا 120 متر در دقیقه اجرا می شود.

فیوزینگ یا باندینگ Selvage برای پارچه های مصنوعی

برای پارچه های بافته شده از نخ های ترموپلاستیک - پلی استر، نایلون، پلی پروپیلن - برخی از فرآیندهای تکمیل، حرارت موضعی را با استفاده از یک چاقوی داغ یا لبه سیلر اولتراسونیک به ناحیه سلواژ اعمال می کنند. این باعث ذوب و ذوب نخ های سلواژ به یک نوار چسبیده جامد می شود. سلواژ چسبانده شده کاملاً ضد ساییدگی است حتی اگر لنو یا سلواژ ایجاد شده در حین بافندگی ناقص باشد. این تکنیک در پارچه خودرو، پارچه فیلتراسیون و کاربردهای نساجی در فضای باز رایج است که در آن یکپارچگی لبه تحت ارتعاش یا استرس مکانیکی حیاتی است.

مفاهیم عملی برای برش‌های لباس و خریداران پارچه

درک اینکه ماشین‌ها چگونه لبه‌های خلفی را می‌سازند، برای هر کسی که با پارچه‌های بافته شده در پایین دست آسیاب کار می‌کند، ارزش عملی مستقیم دارد.

• محاسبه بازده برش: طرح‌بندی الگوی لباس باید به‌عنوان پارچه غیرقابل استفاده، عرض خلفی را در نظر بگیرد. اگر پارچه ای در هر لبه 15 میلیمتر خلفی داشته باشد و عرض قابل استفاده آن 150 سانتی متر باشد، عرض رول باید حداقل 153 سانتی متر باشد. اشتباهات در میزان مجاز عرض به طور مستقیم به کمبود پارچه در هر لباس ترجمه می شود.
• جهت پارچه: لبه سلواژ جهت تار را مشخص می کند. تمام پارچه های بافته شده دارای خواص مکانیکی متفاوتی در امتداد تار و پود هستند. الگوهای برش که به درستی در کنار هم قرار گرفته اند، اطمینان حاصل می کند که لباس ها همانطور که طراحی شده اند آویزان و کشیده می شوند.
• حلقه سلویج به عنوان یک سیگنال نقص: شلیکی که روی سطح پارچه پیچ می‌خورد اغلب نشان می‌دهد که پارچه بافته شده تحت کشش ناهموار بافته شده است یا ساختار بافت سلواژ با بدنه مطابقت ندارد. همین عدم تعادل کششی اغلب روی بدنه پارچه تأثیر می گذارد و ممکن است در حین برش یا دوخت مشکلاتی ایجاد کند حتی اگر بدنه روی رول صاف به نظر برسد.
• جین Selvedge به عنوان نشانگر برتر: از آنجایی که پارچه جین بافته شده شاتل به تولید کندتر، مهارت بالاتر و ماشین آلات قدیمی تر نیاز دارد، قیمت های بسیار بالاتری دارد. هنگام مشخص کردن یا خرید لباس جین، خریداران می‌توانند با بررسی لبه، صحت آن را تأیید کنند - یک لبه واقعی لبه‌ای تمیز، باریک و حلقه‌دار را بدون هیچ گونه حاشیه، چرخش لنو یا چسبندگی نشان می‌دهد.
• چاپ سلویج برای ردیابی: بسیاری از کارخانه های پارچه، شماره مقاله پارچه، مرجع رنگ و گاهی اوقات تاریخ تولید را مستقیماً با استفاده از چاپ جوهر افشان در حین تکمیل، روی صفحه چاپ می کنند. این اطلاعات قابلیت ردیابی پس از شستشو باقی می‌ماند و به حسابرسان پوشاک اجازه می‌دهد تا پارچه‌ها را به یک کارخانه و مقداری خاص ردیابی کنند - یک الزام تحت بسیاری از استانداردهای انطباق اجتماعی جهانی و ردیابی مواد.

به طور خلاصه، لبه خلفی یک پارچه بافته شده، یک رکورد فشرده از ماشین بافندگی است که آن را ساخته، نخی که از آن ساخته شده است، و فرآیندهای تکمیلی که از آن عبور کرده است. با دقت خواندن selvage به خریدار یا تولید کننده آگاه فنی بسیار بیشتر از برچسب رول به پارچه می گوید.